descoberta “brutal”
na imposibilidade do dicir
a sofrer unha e outra vez a mordedura do mosquito heideggeriano
presente, pasado e futuro: un bombardeamento de lugares comúns
–non, non eran lugares comúns, eran disfraces comúns,
como habitar unha esfera desde o centro.
crónica da derrota das nacións, de vivir á intemperie na procura
do contrasinal secreto para acceder ao exterior, vertendo
oxíxeno e analxésicos incansabelmente sobre a morea de
cabezas pensantes,
pensas que non me cansa?
–non, non fago ilosofía, non fago máis que transformarme,
obviamente sei ditinguir o ininito na sombra dos
superherois, torneime tola no teatro aquela vez que
representaba a Penélope, mazás enormes mordidas
por dentes enormes, non esquezas que cada vez que te
enfrentes ao montro e cortes un dos seus apéndices,
este multiplicarase por dous e así será sempre que tentes
encontrar unha saída ao teu desequilibrio
–por iso sempre son eu quen entra, quen dá a benvida, quen
se vai, quen ica atrás da porta e proxeta unha sombra
aterradora?
cantas veces a beleza foi expulsada do mundo, eu etaba alá,
convertendo en pedra aqueles a quen amaba
lucidez lucidez
acudide todos que se queima a Casa!
no exterior, os corpos a saíren das árbores, dos penedos como
querendo voltar á nai
se é que temos que voltar
ou somos froito da emanación dalgún deus –Solaris:
brinquedos non quero, quero escisións
e materialización da miña vontade
nalgún eu
acabamento:
facer o amor con todos os pretendentes
situacionismo:
–para serche sincera a miña corrente ilosóica preferida sempre
foi a das viaxes ao inferno
–e se a cuetión fose como subtraer a linguaxe do mundo e non
como levala a el?
–daquela, todos os meus anos de aprendizaxe na torre do
vixía…
–e antes de te decatares, xa etás obrigada ao exilio perpetuo
porque o teu nome representa a aniquilación total do
poder, da metáfora entendida como poder, do poder
entendido como vida, do suxeito entendido como
receptáculo dese poder sen ter dereito (léase vinganza) ao
seu exercicio
procuro unha respota deinitiva á violencia exercida pola
palabra, un corpo exento de luz, de raíces,
un habitáculo contra a eletricidade, unha intelixencia
desprovida de memoria
–que ese eras ti, non me fagas rir!
velaquí o meu drama:
coñezo todos os camiños para chegar á verdade mais ningún
para saír dela
–e quen esperas ser abtraendo o teu corpo de calquera ollar?
–a quen procurarás daquela cando desaparezas por completo?
mentres traducía o xeroglíico que me ofereciches o día do meu
aniversario
o bosque fechouse tras de min,
con todos os outros subtantivos
e foi alí onde contruín a miña casa
onde o vixía xa non ten escondedoiros, onde todo son ollos,
e, ao redor, suxeito
a min,
o suxeito, é el, non eu,
é a velocidade do metal líquido,
a beleza das metralladoras, un paso a frente e mais a caída,
sempre pintas espetros tan perfetos que consegues inverter o
meu medo,
ruínas
ou ela, nas gadoupas do amante, ferro quente, metal pesado,
sen expetativas,
non son para ti, son para a périda linguaxe
son o ferro, a animalia, os vidros, o sangue, o detino, tanto me
ten parir unha beta ou un produto comprado nos saldos,
madía levas ti,
nas grandes supericies pouco profundas:
NON SE PRECISA DE EXPERIENCIA
merda, é o único que teño!
fóra de aí, a apelación á segunda persoa, tanto me ten,
hotilidade e perfección a partes iguais, eu ico coa metade
e coa outra, faite carne, mais a min non me chames, non
me poñas voz nin lingua nin localización nin acabamento
porque a min
ningunha metáfora
me desloca
Máquina de Guerra, Raida Rodríguez Mosquera (Ourense, 1980), estaleiro editora, 2009 (pp. 41 - 44).
O livro completo AQUI.
